„Lubię być naukowczynią”. Nasza doktorantka Dagmara Słota z prestiżowym tytułem Młodego Promotora Polski!

07.04.2025
Udostępnij ten artykuł:
GalaMlodyPromotorPolski
Od lewej, laureatka z prezydentową Agatą Kornhauser-Dudą w gronie współpracowniczek z politechnicznego zespołu badawczego biomateriałów, od lewej: dr inż. Agnieszka Tomala, dr inż. Katarzyna Haraźna, prof. dr hab. inż. Agnieszka Sobczak-Kupiec, mgr inż. Dagmara Słota, małżonka Prezydenta RP Agata Kornhauser-Duda, mgr inż. Karina Niziołek, dr hab. Inż. Bożena Tyliszczak, prof. PK, mgr inż Julia Sadlik i mgr inż. Edyta Kosińska / Fot. archiwum prywatne

Dagmara Słota, doktorantka Szkoły Doktorskiej Politechniki Krakowskiej, została wyróżniona prestiżowym tytułem Młodego Promotora Polski. W  konkursie, zainicjowanym przez małżonkę Prezydenta RP Agatę Kornhauser-Dudę, została uhonorowana za wybitną działalność naukową oraz zaangażowanie społeczne, które przyczynia się do umacniania pozytywnego wizerunku naszego kraju oraz popularyzowania wiedzy o Polsce poza jej granicami. Młoda naukowczyni prowadzi interdyscyplinarne badania na pograniczu inżynierii materiałowej, biotechnologii oraz inżynierii chemicznej. Pracuje nad innowacyjnymi biomateriałami, które mogą zmienić medycynę. Ma na koncie wiele krajowych i międzynarodowych sukcesów. – Nauka to doskonały sposób na promocję Polski. Mamy w kraju ogromny potencjał intelektualny, ambitnych badaczy i badaczki, którzy realizują imponujące projekty i mają niesamowite pomysły. Promocja polskiej nauki za granicą pomaga w budowaniu naszego wizerunku jako kraju innowacyjnego i kreatywnego – mówi w specjalnej rozmowie nasza laureatka.

Zainteresowania naukowe Dagmary Słoty skupiają się na tematyce biomateriałów, ze szczególnym uwzględnieniem kompozytów przeznaczonych do regeneracji tkanki kostnej i chrzęstnej. Opracowuje m.in. wielofunkcyjne materiały na implanty, które mogą być personalizowane do potrzeb pacjentów. Obecnie kieruje m.in. projektem „Lider”, dotyczącym opracowania materiału przeznaczonego do druku 3D implantów kości. Wyniki swoich badań zaprezentowała podczas ponad 30 konferencji – krajowych i międzynarodowych. Jest autorką lub współautorką 24 publikacji naukowych, opublikowanych w czasopismach z list ministerialnej JCR.

Wyniki jej badań były kilkukrotnie wyróżniane, a  innowacyjne rozwiązania doceniane również na forum międzynarodowym – na targach i podczas wystaw wynalazków między innymi w Genewie, Zagrzebiu, Warszawie i Norymberdze. Zdobywała w nich 19 medali i wyróżnień. Jest współtwórczynią 8 zgłoszeń patentowych. Tytuł Młodego Promotora Nauki jest kolejnym do bogatej kolekcji doktorantki PK. Jest też laureatką konkursów „Kraków bez barier” (2024), XIII Edycji Ogólnopolskiego Konkursu Student-Wynalazca (2023), laureatką programu wizerunkowego Polski Innowator 2024, w kategorii: Osobistość Nauki oraz programu wizerunkowego Naukowiec Przyszłości 2023, w kategorii: Kobieta nauki, która zmienia świat.

Absolwentka Wydziału Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakowskiej ukończyła studia I i II stopnia na kierunku biotechnologia, realizując część programu magisterskiego na Uniwersytecie Technicznym w Hamburgu. Obecnie kształci się w Szkole Doktorskiej PK w dyscyplinie inżynieria materiałowa w Katedrze Inżynierii Materiałowej Wydziału Inżynierii Materiałowej i Fizyki PK. Ukończyła także 6 staży naukowych w Polsce i zagranicą (w Comenius University, Faculty of Pharmacy na Słowacji czy Lancaster University, Materials Science Institute w Aglii). Nie skupia się tylko na własnej działalności badawczej. Jest także opiekunem naukowym sekcji BioMat Koła Naukowego SMART-MAT, działającego na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Fizyki PK. Aktywnie uczestniczy w życiu i promocji uczelni, jest m.in. ambasadorką akcji „Dziewczyny na politechniki” i „Dziewczyny do Nauki”.

Dagmara Słota: „W nauce ogranicza nas tylko wyobraźnia”

Jest Pani prawdziwą kolekcjonerką nagród za działalność naukową. Jakie znaczenie ma dla Pani tytuł Młodego Promotora Polski?

Mgr inż. Dagmara Słota: – Chyba nie nazwałabym siebie kolekcjonerką nagród (śmiech). Ale na pewno każda jest dla mnie ogromnym wyróżnieniem i motywacją do dalszego działania. Tytuł Młodego Promotora Polski ma dla mnie szczególne znaczenie, nie tylko ze względu na prestiż, ale też dlatego, że odebrałam go w Pałacu Prezydenckim z rąk Pierwszej Damy RP. Czuję, że to nie jest tylko docenienie dotychczasowej pracy, ale poniekąd zobowiązanie, by dalej reprezentować Polskę, nasze rozwiązania i naukę z jeszcze większym zaangażowaniem.

GalaMlodyPromotorPolski1
Dagmara Słota z prezydentową RP / Fot. archiwum prywatne

Czy nauka to dobre narzędzie do promocji Polski? Jakie miejsce w międzynarodowym świecie nauki zajmuje polska inżynieria materiałowa, która jest głównym obszarem Pani aktywności badawczej?

– Zdecydowanie tak, uważam, że nauka to doskonały sposób na promocję Polski. O tym się nie mówi dużo w przestrzeni publicznej, a mamy w kraju ogromny potencjał intelektualny, ambitnych badaczy i badaczki, którzy realizują imponujące projekty i mają niesamowite pomysły. Promocja polskiej nauki za granicą pomaga w budowaniu naszego wizerunku jako kraju innowacyjnego i kreatywnego. Jeśli chodzi o pozycję polskiej inżynierii materiałowej, to – choć może nie jesteśmy jeszcze globalnymi liderami – uważam, że mamy zespoły, które prowadzą badania na bardzo wysokim poziomie. Mamy w inżynierii materiałowej coraz więcej mocnych, rozpoznawalnych globalnie ośrodków naukowych. Polscy naukowcy często współpracują z zagranicznymi jednostkami, prowadzą fantastyczne przełomowe badania, publikują ich wyniki na łamach prestiżowych czasopism i mają coraz więcej patentów. Mam wrażenie, że powoli udaje nam się umacniać naszą pozycję w światowej nauce, między innymi również przez tę otwartość na współpracę z innymi.

Pani zajmuje się innowacyjnymi materiałami do zastosowań biomedycznych. Co jest najbardziej fascynującego w badaniach, które Pani prowadzi?

– Oczywiście samo tworzenie nowych rozwiązań dla medycyny jest interesujące, ale dla mnie najbardziej chyba fascynujące w nauce jest to, że ogranicza nas tylko wyobraźnia. Aby tworzyć wyjątkowe i nowe rozwiązania, trzeba bazować nie tylko na wiedzy i doświadczeniu, ale też być kreatywnym. W pracy naukowej każdy dzień przynosi coś nowego, czasem nie wszystko idzie po naszej myśli, ale dużo się dzieje i nie da się nudzić.

Które z rozwiązań jest dla Pani szczególnie ważne, przełomowe?

 –  Chyba do każdego mam pewnego rodzaju sentyment, ale zdecydowanie najważniejsze było dla mnie opracowanie dwuwarstwowej powłoki do pokrywania implantów, która wykazuje zdolność uwalniania substancji aktywnych. To dla mnie ważne rozwiązanie nie tylko z tego powodu, że dotyczy mojej pracy doktorskiej. Pracując nad nim mogłam się rozwinąć, bardzo dużo nauczyć, zdobyć pierwsze doświadczenia na międzynarodowych konferencjach czy wystawach czy chociażby realizować staż. Teraz doktorat jest właściwie na ukończeniu, co miało być zrobione jest zrobione, pozostaje tylko zebrać wszystko w całość i przelać na papier.

A jak postępują prace w projekcie realizowanym z ramach konkursu „Lider”? Jak czuje się Pani w roli liderki zespołu naukowego?

– Niedługo minie dokładnie rok od rozpoczęcia projektu „Bioaktywny, kompozytowy granulat o potencjale do biodruku 3D” z programu Lider. Pracujemy w nim nad innowacyjnymi materiałami do wykorzystania w implantologii. Wykorzystanie technologii druku 3D do drukowania ubytków kości jest realną szansą na ratowanie zdrowia i życia pacjentów po wypadkach lub tych zmagających się z chorobami prowadzącymi do deformacji czaszki. Technologia, nad którą pracujemy, umożliwia wydrukowanie spersonalizowanych implantów, dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjenta. Niezbędny jest jednak w tym celu odpowiedni, biokompatybilny i bioaktywny materiał, który może być bezpiecznie wszczepiony do organizmu. Prace idą zgodnie z planem, zmierzamy w dobrym kierunku. A bycie liderką zespołu? Przyznaję, że bywa dla mnie momentami stresująca, ale ciągle też uczę się nowych rzeczy. Podpatruję też moich mistrzów. Poza moim projektem jestem wciąż zaangażowana w inne, między innymi w projekt OPUS, kierowany przez moją mentorkę prof. Agnieszkę Sobczak-Kupiec („Hierarchiczne podejście do inżynierii tkanki kostnochrzęstnej” – przyp. red). Nie ma czasu na nudę.

Sama też jest Pani mentorką i opiekunką studenckiego koła naukowego BioMat. Jakie znaczenie ma dla Pani praca z młodymi adeptami nauki?

– To dla mnie ogromne źródło inspiracji, młodzi ludzie często przychodzą ze swoimi ciekawymi pomysłami. Wydaje mi się, że dla studentów praca w kole naukowym jest o tyle ważna, że mogą nauczyć się wielu rzeczy nie tylko w teorii, ale też w praktyce. Dla mnie ważne jest też to, aby pokazać im, że nauka może być ciekawa, można realizować swoje pomysły, że studia to nie tylko siedzenie nad książkami.

Kobiety odnoszą wspaniałe sukcesy w nauce, Pani i zespół, w którym pracujecie na Wydziałe Inżynierii Materiałowej i Fizyki Politechniki, jest tego doskonałym przykładem. Ale kobiet wciąż nie jest ich tak wiele u sterów ważnych naukowych gremiów, w grupie profesorów jest ich zdecydowanie mniej niż mężczyzn. Wciąż jest też ich mniej w naukach technicznych. Dlaczego? I jak to zmienić?

– Myślę, że głównym powodem jest nadal utrzymujący się stereotyp, że nauki techniczne to domena mężczyzn. Trzeba skupić się na budowaniu większej świadomości możliwości, jakie kobiety mają w tych dziedzinach. Dlatego uważam, że ważna jest edukacja, mentorskie wsparcie, programy rozwojowe, ale też budowanie sieci kontaktów, które umożliwiają rozwój kariery naukowej kobiet. Dlatego sama zaangażowałam się w akcje promujące obecnośc kobiet w nauce np.  #DziewczynyDoNauki i staram się promować i zachęcać kobiety do wyboru kierunków STEM.

Mówi Pani o sobie naukowczyni? Czy to – Pani zdaniem – ma znaczenie, żeby kobiety uprawiające naukę określać żeńskimi formami?

– Lubię formy takie jak „naukowczyni” czy „doktorantka”, bo od zawsze w przestrzeni publicznej dominowały męskie odpowiedniki. Uważam, że trzeba podkreślać obecność kobiet w nauce i dążyć do tego, by żeńskie formy były czymś naturalnym, a nie kontrowersyjnym. Ale zdarza mi się powiedzieć „pani doktor” czy „pani profesor” i nie uważam, żeby było w tym coś złego. Takie zwroty są mocno zakorzenione w języku i ciężko czasem się przestawić. Chyba najważniejsze, to dawać przestrzeń na wybór i stopniową zmianę.

Jakie najczęstsze pytania czy wątpliwości słyszy Pani od maturzystek, które zastanawiają się czy pójść naukową drogą. I co im Pani podpowiada?

– Najczęściej słyszałam chyba pytanie „czy jest trudno” i „czy sobie poradzę”. Ciężko jest opowiedzieć na to pytanie, bo prawda jest taka, że zapewne będzie trudno. Nauka wymaga od nas poświęcenia czasu, energii i generalnie nie jest łatwa. Ale na pewno warto. Bo to inwestycja w siebie, która jest najlepszą inwestycją jaką możemy zrobić. A coraz więcej imponujących sylwetek kobiet w nauce, pokazuje, że da się być szczęśliwą, spełnioną zawodowo i prywatnie.

Rozmawiamy przy okazji kolejnego sukcesu w Pani w naprawdę imponującej drodze naukowej. Ale zapewne nie zawsze jest tak doskonale. Co jest najtrudniejszego w pracy naukowej? Jak radzić sobie np. z porażkami?

– Myślę, że najtrudniejsze w pracy naukowej jest czekanie. Czekanie czy to na badania, czy na wyniki. Oczywiście, że zdarzają się też porażki, są nieodłącznym elementem pracy naukowej. I tak, są trudne. Oczywiście one też w jakiś sposób uczą i pomagają wyciągać wnioski na przyszłość, ale chwilami ich natłok może być bardzo demotywujący. Nie mam wyjątkowego sposobu na radzenie sobie z nimi, w tego typu pracy trzeba po prostu zaakceptować ich obecność. Dla mnie oczywiście dużym wsparciem w chwili gorszego samopoczucia zawsze była rodzina, bliscy i mój zespół.

Czy naukowczyni czasem musi odpocząć od nauki?

– Staram się mieć pewne aktywności, które pomagają mi i mojej głowie odpocząć. Odpoczywam spędzając czas z bliskimi, spacerując z pieskiem, a do tego biegam, jestem fanką kryminałów. A jak tylko jest możliwość to wyjeżdżam nawet na chwilkę, uwielbiam zwiedzać.

Jakie ma Pani naukowe marzenia?

– Mam dużo marzeń prywatnych i naukowych, ale zostawiam je jeszcze dla siebie, aby nie zapeszać. Ale wiem, że marzenia same się nie realizują, trzeba im czasem trochę pomóc.

Polska nauka ma twarz kobiety

Gala finałowa III edycji Konkursu „Młody Promotor Polski” odbyła się 4 kwietnia w Pałacu Prezydenckim. Politechnika Krakowska w kategorii działalność naukowa miała aż dwie nominowane reprezentantki, oprócz Dagmary Słoty także drugą doktorantkę Szkoły Doktorskiej PK Karinę Niziołek. Konkurs, zainicjowany przez małżonkę Prezydenta RP Agatę Kornhauser–Dudę, wyróżnia dokonania młodych Polaków, aktywnych na arenie międzynarodowej w kategoriach działalności naukowej, kulturalnej i sportowej. –  Życzę, aby nigdy nie stracili Państwo motywacji do dalszego działania. Aby zawsze pozostali Państwo wspaniałymi ambasadorami Polski, niezależnie od tego, gdzie zaprowadzą Państwa ścieżki kariery – mówiła do laureatów i nominowanych inoicjtorka konkursu. – Mam nadzieję, że świat skorzysta z Państwa talentu i pasji. Bardzo się cieszę, że wśród wyróżnionych, jest w tym roku aż tak wiele Pań. Polska nauka ma twarz kobiety! – zaznaczała Agata Kornhauser-Duda.

Obu politechnicznym nominowanym towarzyszył w Warszawie zespół współpracowniczek z zespołu biomateriałów PK.

(m)

Przewijanie do góry